Project 52 week 37

Veel te lang geleden postte ik een foto voor mijn Project 52. Ik zou er eigenlijk een andere naam voor moeten bedenken Maar goed, week 37: op het strand. Met z'n blote voetjes in het zand, natte broek, vieze handjes, klontjes in zijn haar. Hij vond het heerlijk: Pietje - Bel - to - the - max!

Expose #4: Annett Kuhlmann

Afgelopen week lanceerden Mooiwatbloemendoen.nl en Mooiwatplantendoen.nl Exposé #4. Exposé is een videoserie waarin personen uit het bloemen- en plantenvak worden geportretteerd. Eerder verschenen in deze serie masterflorist Menno Kroon, de Urban Jungle Bloggers en balcony gardener Isabelle Palmer. Wat hen bindt? Ze zijn allemaal op een of andere manier geïnspireerd geraakt door bloemen en/of planten en maakten hier hun beroep van of vonden er hun passie in. In editie 4 bloemiste, fotografe, moeder, ondernemer én vriendin Annett Kuhlmann in de spotlights.

Als klein meisje verdiende ze haar eerste geld met het verkopen van de bloemen die ze plukte voor de boerderij van haar ouders. Jaren later is ze een van de drie partners van het trendy bloemenatelier Marsano in Berlijn. Een baan die ze overigens combineert met haar werk als fotografe. Annett valt duidelijk niet in een hokje te stoppen. Haar kracht ligt in haar veelzijdigheid en haar vermogen om verschillende, creatieve werelden met elkaar te verbinden om daar het beste uit te laten ontstaan.

Annett fotografeert Esther Perbandt

Ik benijd Annet om haar mooie baan, maar misschien nog wel meer om haar discipline en ijzeren wilskracht. Als klein meisje droomde ze van een baan in de bloemen. Ze wilde een winkel waar ze haar klanten kon inspireren met haar creativiteit in plaats van de bosjes die ze van te voren zelf al in hun hoofd hadden. Ze liet zich door niets of niemand weerhouden en joeg haar droom achterna. Haar devies:

"Ga altijd door, blijf niet stilstaan, ook al krijg je 'nee' te horen. Als het werkelijk je droom is, hou vol. Doe echt wat je hart je ingeeft." 

In haar winkel breekt ze met traditionele bloemenconventies en creëert ze samen met haar team alles waar ze van droomde en waarvan haar klanten met een glimlach de winkel verlaten. Haar ambitie? Over 20 jaar dé hotspot in Berlijn zijn op het gebied van bloemen. En ik denk zomaar dat dit haar gaat lukken.

Bekijk hier de video! 

Ook leuk: Annett deelde vier woonstijlen waarin ze bloemen op een typische Marsano-manier stijlde. 

The 52 Project 11/52

Even dacht ik er aan te kunnen ontsnappen, maar helaas die vervelende griep kwam ook bij mij op bezoek. Ik had het kunnen weten. Hij hing al eerder bij ons rond. En als je denkt, ha daar gaat t'ie weer ... blijft t'ie toch nog een beetje langer. De man des huizes weet als ervaringsdeskundige precies hoe dat gaat en stelt kordaat zijn diagnose als ik gekreukeld, hoestend en proestend uit bed rol "Ja, je zit duidelijk in De Tweede Dip". Goh.

Hoe dan ook, het resultaat is dat ik, na mezelf al een week naar kantoor gesleept te hebben en vroeg naar bed te zijn gegaan, ook het hele weekend als een vaatdoekje op de bank of in bed hang. Gelukkig wordt ondertussen alles uit de kast getrokken om de kleine man lekker bezig te houden, want die schijnt juist dit weekend uitgekozen te hebben voor een flinke energy boost. Lekker naar buiten en veel stempelen is het recept (stickers en stempels = goud!).

Ik kruip weer onder de wol. Als iemand een goed recept voor mij heeft; ik hou me aanbevolen ... van Harte.

Linking with Jodi.

The 52 Project: 9/52

Je gelooft me vast niet, na het zien van eerdere portretten, als ik je vertel dat Joris niet echt kan stil zitten. Hij is altijd druk bezig. Ik vraag me heel af en toe weleens af waarom we hem hebben leren lopen, want sinds dat moment lijken zijn voetjes niet meer te hebben stil gestaan. Tegenwoordig heeft hij ook 'klimmen en klauteren' en 'honderduit kletsen' (zodra hij één oog open heeft, staat Joris 'aan') aan zijn portfolio toegevoegd en je zult begrijpen dat we ons geen moment vervelen. 

Oké, misschien overdrijf ik een beetje, want er zijn heus wel wat momenten van rust. Hij kan ook super geconcentreerd bezig zijn. En als je de hele dag full power gaat, word je natuurlijk ook weleens moe. Dát zijn de momenten dat ik meestal mijn camera pak. Die momenten blijven nu eenmaal beter kleven dan zijn race-standje. Gevolg is wel dat er inmiddels best wat passieve en dromerige portretten voorbij zijn gekomen. Té lief natuurlijk (hier spreekt een totaal bevooroordeelde moeder), maar deze kleine nuance leek mij wel op z'n plaats. En note to self: actiefoto's maken! Inspiratie: Charli twirling in her dress. Zo mooi!

Linking with Jodi for the 52 Project.

The 52 Project: 2/52

Oh boy, ik geloof niet dat Joris ooit stil staat. Dat en het feit dat ik eeuwig met mijn instellingen aan het klungelen ben, zorgt ervoor dat ik nog al eens een momentje mis. Én dus heel veel beelden blurry zijn.  

Toen ik dit las "... But guess what? You're going to miss moments. Every day. For as long as you're taking photo's. It's part and parcel of the experience - there's no getting around it." voelde ik mijn kwartje vallen. En weet je wat? In die reeks van beelden stuit ik soms ook zomaar ineens op iets moois. 

Week 2: mijn nieuwsgierige jongetje die standaard zegt "mama, ik wil niet douchen", maar ondertussen uren kan poedelen. 

Later als ik groot ben wil ik ook van deze sprookjesachtige beelden kunnen maken. En kijk deze mooie serie. Nog 50 weken om te oefenen ...

Linking with Jodi.

Project 52: the days are long, but the years are short

Voordat ik instapte heb ik lang getwijfeld of ik dat überhaupt wel moest doen. Is het wel verstandig om foto's van je kindje op het wereld wijde web te delen? Waarop ze wellicht tot in de lengte der dagen blijven staan en je niet goed weet welke reis ze nog meer afleggen? Waar hij ook niet zelf voor kiest, maar wat 'm eigenlijk wordt 'aangedaan'? Door mij. Natuurlijk met instemming van papa. 

Er zijn legio redenen om vooral niet mee te doen aan zoiets als Project 52: een persoonlijk foto-project waarbij je elke week een portret van je kindje maakt en deze online deelt. Laat ik voorop stellen dat ik alle meningen respecteer en heel goed begrijp als jij er voor kiest dat inderdaad niet te doen. Wat mij prikkelde om het tóch te doen was (onder andere) de uitspraak van Gretchen Rubin in haar boek The Happiness Project: "The days are long, but the years are short"

De initiator van Project 52 legt dit als volgt uit: "Indeed, our days of mothering babies and young children can be tiring and messy; a cycle of washing, settling, cleaning and playing. Sometimes they're monotonous and seemingly endless. But then, without so much as a blink, the sleepless nights and mornings at the park are over, and we're sending our children off to school, hesitantly cutting the metaphorical cord once again." 

En zo is het. Met het portretteren van je kindje leg je verschillende momenten vast. Je ziet zijn groei, zijn onschuld, zijn verwondering, zijn jeugd. Bijzondere momenten, maar ook de 'gewone' momenten. Je vangt de tijd in jullie eigen verhaal. Voor mij is het een extra motivatie - of noem het een stok achter de deur - om aan zo'n project als dit mee te doen. Ik sta er bewuster bij stil. 

Op deze manier heb ik een waardevolle reeks herinneringen vastgelegd. En heb ik mijzelf uitgedaagd (geïnspireerd door anderen) om dat steeds beter te doen. Terugkijkend op afgelopen jaar - waarin ik niet eens 52 portretten deelde, maar 'slechts' een stuk of 33 - voel ik ongelofelijke trots en dankbaarheid voor ons kleine, dappere mannetje die zich ontwikkelt tot een geweldige, leergierige, ondeugende en ondernemende peuter. 

Tegelijkertijd voel ik inderdaad ook iets van weemoed. Voor de tijd die zo snel verstrijkt. Als ik naar de foto's kijk, mis ik ook de kleinere versie van Joris. Vanaf het moment dat ik zijn kleine, warme lijfje voor het eerst in mijn armen kreeg. Het lijkt zó lang geleden. Ook in 2015 stap ik daarom weer in. Want als ik naar hem kijk, écht naar 'm kijk, dan staat de tijd even stil.

Bovenin het eerste portret van dit nieuwe jaar. Joris in de speeltuin met rode vingertjes van de kou. Hieronder een kleine selectie van mijn favorieten van 2014. Nieuwsgierig naar de rest? Als je in het zoekvenster rechts '52 Project' ingeeft, zie je ze allemaal. Mooie dag!

Exposé: een serie bijzondere portretten

Zoals ik hier al zei doe ik dit jaar niet aan goede voornemens. Op een of andere manier ontstaan die bij mij vaak uit een gevoel van schuld en als ik er dan (wéér) niet in slaag om me eraan te houden, kun je je vast voorstellen hoe ik me voel. Ik neem me liever voor er op élk moment van het jaar het beste uit te halen. Aan het begin van het nieuwe jaar kijk ik wel graag vooruit naar de leuke dingen die in het verschiet liggen. Zowel op persoonlijk vlak als zakelijk. 

Een daarvan - op zakelijk gebied - is Exposé. Een serie video's waarin mensen met een bijzondere passie voor bloemen en/of planten worden geportretteerd. Om hier samen met mijn collegae, Hotel Rebel - met achter de camera Mathilde Karrer - aan te werken, is een feest. We spreken mensen uit alle windstreken en uit verschillende vakgebieden; van Londen tot Parijs, Amsterdam en Barcelona, van ontwerpers, arrangeurs en kunstenaars tot 'gewone mensen' met een bijzonder verhaal.

Eind december beet Master Florist Menno Kroon de spits af. En ook al is de eerste video helemaal in kerstsferen, zijn visie is absoluut tijdloos. Het is geweldig om te horen waar hij zijn inspiratie vandaan haalt en hoe zich dat als een zaadje in zijn hoofd plant om in de loop van de tijd uit te groeien tot een prachtig concept. Zijn devies: 

"Kijk en observeer. En als je kijkt, neem dan ook echt waar! Zie je iets dat je raakt, volg dan je eigen verhaal. Laat je inspireren door anderen, maar ga niet kopiëren. Kies voor eigenheid!"

Een wijsheid die natuurlijk veel verder reikt dan alleen bloemen en planten. 

We bezochten hem in zijn inspiratiehuis in Cothen: een fantastische plek die je niet onberoerd laat. Na het zien van die plek wil je eigenlijk nog maar een ding: een fantastische kamerplant in huis halen om tot in de eeuwigheid te vertroetelen of een geweldige bos bloemen aanschaffen als statement piece voor op tafel. Kijk je mee en laat je weten wat je er van vindt?

Fotocredits: Mooiwatbloemendoen.nl en Mooiwatplantendoen.nl

Project 52 - week 47

Only five more weeks to go for Project 52! And although I made these pictures with my Iphone I suddenly had the urge to share them anyway, despite the poor quality. Normally I'm a bit more selective (one of the reasons I don't post a picture every week). And well, you think you will remember but in fact you don't... Especially these 'every day' moments. For example today, we had a perfect little morning walk in the forest close to our home. Joris loves the forest and I really loved seeing him enjoying himself, wandering around, collecting sticks for his bunnies, playing with the fallen leaves and chatting the whole way (about little people living in trees, lions and tigers). I'm very thankful for these great little moments of happiness.

Linking with Jodi for Project 52. What do you think, would you jump in on this kind of project next year? Love hearing your thoughts. I had (have) a hard time making pictures and posting every week. But when I look back it is such a precious collection...

Workshop Foodfotografie en styling

Oké om half 8 je warme bedje uit op zondagochtend is even slikken, maar ik heb er geen seconde spijt van gehad. Ik moest zo vroeg uit de veren omdat ik om 10.00 uur in het groenste kookatelier van Nederland werd verwacht: de Keuken van Greendelicious. Wat een heerlijke plek! Hier volg je de leukste kookworkshops met groenten, kruiden en eetbare bloemen. Maar daar kwam ik niet voor ...

Ik schoof aan tafel voor een workshop Foodfotografie en Styling van Simone van den Berg van Fresh Food Photos. Zij leerde een hele groep enthousiastelingen van alles over onder andere belichting, beweging, sfeer en compositie voor foodfotografie. Met natuurlijk prachtige voorbeelden uit eigen werk. Haar vaste styling partner Alexandra Schijf kon er helaas niet bij zijn, maar Suus van Foodbandits.nl (leuk!) was zo lief om haar te vervangen en ons in te wijden in de wereld van de foodstyling. 

Na een ochtend theorie en een heerlijke lunch (laat dat maar aan Natascha over) mochten we 's middags zelf aan de slag. Met de ingredienten die we die ochtend kregen, probeerden we er iets moois van te maken. Deze foto is een van de resultaten. Ik weet niet of de Food-Fotografie-Styling-Police dit helemaal zal goed keuren, maar wat mij betreft is dit een mooi begin. Toen ik die ochtend zo vroeg uit mijn bed kroop had ik in ieder geval niet gedacht dit aan het einde van de dag te produceren. Overigens ook credits voor Jessica van Eatloverun die, samen met nog een cursiste en ondergetekende, dit smakelijke tafereeltje maakte.

Ik heb geen plannen om foodblogger 300.000 en 1 te worden. Maar als ik weer eens een recept uit het Kookschrift van Andre deel, kan ik nu tenminste proberen het werk van de chef eer aan te doen door een plaatje te maken waar je direct je tanden in wilt zetten. To be continued. 

Smakelijke week allemaal!

Project 52 - week 44

Het eerste weekend van november voelde als april. Het was heerlijk. Deze foto's maakte ik zondagochtend bij Villa Augustus. Vanaf binnen zag ik mijn mannen staan en een gevoel van onvoorwaardelijke liefde en trots overviel me zomaar ineens. Gelukkig bedacht ik me ook nog dit moment vast te leggen. 

The first weekend of November felt like April. The weather was so soft and nice. I made these pictures at a lovely Hotel - Restaurant (with stunning garden) called Villa Augustus. When I saw my boys standing there I was suddenly overwhelmed with love. I'm so proud to be part of their tribe. And I'm glad I took these pictures. 

Linking with Jodi for Project 52. 

Project 52 - week 38

"You are my sun, my moon and all my stars"

Linking with Jodi for Project 52. This is week 38.

Île de Ré II

Afgelopen week nam ik jullie mee naar Ile de Re. Vandaag springen we op de fiets en gaan we verder. Op Ile de Re is de fiets het vervoermiddel bij uitstek. Via de 100km lange paden kun je optimaal van het eiland genieten. De paden leiden je door schilderachtige plaatsjes, talloze wijngaarden, langs zoutmoerassen of de mooie kust. De kust is een van de redenen waarom wij zo gek zijn op dit eiland.

Ile de Re heeft prachtige zandstranden en dankzij het zachte klimaat (met gemiddeld 2200 zonuren per jaar!) is het er goed toeven. Ons favoriete strand, Plage des Prises, vind je in La Couarde sur Mer. Verscholen achter de duinen is het er heerlijk rustig. 

Het strand is breed en het water lijkt aan deze kant van het eiland nog een stukje blauwer. Bepakt met een tas vol lekkers - strandtenten kennen ze hier niet echt -, emmers en schepjes (voor Joris) en een goed boek ben je verzekerd van een heerlijke dag.

En ook als het een keer minder weer is, kun je heerlijk langs de kust struinen. Op het strand van Les Portes - helemaal in het topje van het eiland - gingen wij op zoek naar oesters, krabbetjes, schelpen en steentjes.

Hou je niet zo van strand? Niet getreurd! Ook de dorpjes op Ile de Re bieden genoeg vertier. Volgende keer laat ik je wat leuke high lights zien. Zie ik je dan weer?

PS: De foto's van Joris vallen precies in week 27 van het 52 Project.  

The 52 project - week 20

Herken je dat? Als je kinderen hebt dat ineens al je principes over boord lijken te gaan? Zo had ik me stellig voorgenomen geen blauwe plastic zandbank in onze tuin toe te laten. Maar toen een collega liet weten die van haar dochters weg te doen en vroeg of ik 'm wilde hebben, zei ik tot mijn eigen verbazing enthousiast "Ja, graag!". Dit weekend nam Joris 'm officieel in gebruik. De een na de andere zandtoren werd gebouwd en hij genoot met volle teugen. Dus ja vooruit dan maar, ... het blauwe gevaarte mag blijven.

What is it with us women? All our principles seem to go overboard when we have children. There was a time when I would have never allowed a blue plastic sandpit in our garden. But when a colleague asked if I would like to have the sandpit of her daughters I said, to my own surpise, "Yes, please!". Why?! Anyway, this weekend Joris took the sandpit officially in use. He built a lot of sand towers and he off course really, really loved it. So okay,.... the blue monster can stay.

Linking with Jodi for the 52 project.

The 52 project - week 16

Week 16 van The 52 Click-project. Ik zou het inmiddels beter 'My 40 something Click-project' kunnen noemen. 

Het is niet dat ik geen foto's maak, maar ik ben eigenlijk nooit helemaal tevreden met mijn plaatjes. En dan post ik ze niet. Dat ligt natuurlijk niet aan mijn model. Nee, ik ben zo'n type die een hele middag enthousiast kan fotograferen en er dan achterkomt (als het te laat is ... ), dat ze met haar rug naar de zon stond en je dus op elke foto een vreemde schaduw ziet. Zichzelf dan nog afvragend wat die wonderlijke zwarte vlek daar toch steeds doet. Maar goed we houden nog even vol ...

Deze foto mag onder het mom "things I want to remember" zeker niet in de serie ontbreken. Als je hem iets vertelt, dan kijkt hij je soms intens geconcentreerd aan alsof hij elk woord in zich probeert op te slaan om echt te begrijpen wat je nu eigenlijk bedoelt met de woordenstroom die je over hem uitstort. Hier vertelt papa dat we op een boot zitten. We maakten afgelopen weekend een boottochtje van Gorinchem naar Woudrichem. En weer terug. Hij vond het geweldig.

Linking with Jodi. Met deze week natuurlijk veel paashaasjes!

The 52 project - week 14

Oeps, ik loop een paar weken achter... Ik probeer weer aan te haken. Deze foto is van eventjes geleden toen we al heerlijk in de tuin konden lunchen. Joris snoept hier geconcentreerd de fruithageltjes een voor een van zijn boterham. Ik kan uren naar hem kijken.

Linking with Jodi for the 52 project. Twee van mijn favorieten van deze week: deze (wat een pret!) en deze mooierds. De prachtige kleuren en het meisje op het eerste portret... WAUW!

The 52 project

"A portrait of my boy, once a week, every week in 2014"

Week 9. En oh boy, oh boy, deze kleine peuter zit niet stil. Hij ontwikkelt bovendien zijn eigen willetje dus de 'nee' en 'van mij'-fase lijkt te zijn aangebroken ... 

Linking with Jodi voor het 52-project. Kijk deze kleine dromer. Zoet!

8/52: te paard, te paard

"A portrait of my boy, once a week, every week in 2014"

Dit weekend trakteerde het weer ons op een voorzichtig voorjaarszonnetje. Joris vindt het heerlijk om buiten te zijn, dus we namen het er van. Maar ondanks het zonnetje was het af en toe nog best fris. Rode-neusjes-weer. De sjaal die ik voor hem breide kwam goed van pas. Ook een ridder heeft tenslotte af en toe een warme sjaal nodig voor een winters tochtje te paard.

Linking with Jodi. 

3/52: met de auto's spelen

A portrait of my boy, once a week, every week in 2014

3/52: zou de giraffe in de kofferruimte van de bus passen?

Hier vind je alle 52-weken-inzendingen van deze week. Deze en deze horen zeker bij mijn favorieten. Fijne week!

November

November. To be honest this month always stresses me out a little bit; there is so much to be done before the end of this year and so little time left! But promised myself to take one step at the time and fully enjoy it. Well, we’ll see if I manage.

Some exciting things coming up. First of all I'm attending the Blogging Your Way e-course this month with famous blogger Holly Becker of Decor8! This e-course will focus on Intention & Style. It will cover lots of ideas and inspiration for bloggers, especially those who are currently in a rut (me, me me!). I’m really looking forward to the part where they will learn how to take great photos for your blog. You probably do to …

Further I've planned a lot of knitting sessions this month at my favorite knit cafe here in Rotterdam. Maybe not planned that well, but it really is yoga for my mind. Nevertheless my winter projects will probably be ready coming summer.

And lost but not least I've a lot of work to do at my day job as well. We're working on a very exciting project which I can reveal half way December. Thrilled!

Trying to keep you posted. Have a great week!

PS we're supporting Movember. Every moustache counts to raise awareness (and donations) for men's health, don't you think?

Been there and loved it!

Vandaag heb ik zelf een bezoekje gebracht aan The PIN Gallery. Ik kon het combineren met een werkafspraak in Amsterdam. Loved it! Het is niet groot, maar het sfeertje en de opzet is heel mooi. Gaat dat zien: nog tot deze zondag. Goede reden voor een gezellig dagje Amsterdam. Veel plezier!