Project 52 week 37

Veel te lang geleden postte ik een foto voor mijn Project 52. Ik zou er eigenlijk een andere naam voor moeten bedenken Maar goed, week 37: op het strand. Met z'n blote voetjes in het zand, natte broek, vieze handjes, klontjes in zijn haar. Hij vond het heerlijk: Pietje - Bel - to - the - max!

Just a perfect day ...

Nog steeds drukke tijden hier. Als er dan een momentje is om er even tussen uit te knijpen, grijp ik die kans natuurlijk met beide handen. Wat ik dan het liefste doe? Erop uit met de mannen. Een beetje wandelen, paardebloemen blazen, theetjes drinken, dieren kijken, ... nothing fancy. Zorgboerderij De Buytenhof is dé plek waar dat allemaal kan. Hier geniet je - onder de rook van Rotterdam - van het heerlijke boerenleven en de rust van het platteland. Precies wat ik zo af en toe nodig heb. 

~ Mooie dag!

"So in love" watercolor painting by Meg Biram

The 52 Project: 15/52

De weekenden dat we even helemaal niets 'moeten', zijn vrij zeldzaam, maar o-zo-fijn! Afgelopen weekend was het er zo een. Gewoon wakker worden en bedenken wat je zult gaan doen. Het weer werkte mee, dus het werd een spontaan bezoekje aan de dierentuin, uitwaaien op het strand en eindeloos van de glijbaan in de speeltuin. Een ijsje. Nog even fietsen. Ik breide een paar pennen, klungelde wat met mijn nieuwe camera. Er werd heerlijk gekookt en we dronken een wijntje. 

Gewoon wij. 

Hij genoot met volle teugen.

~ Mooie week.

Linking with Jodi's' Project 52. 

The 52 Project: 12/52

Deze dromer had een pittig weekend. Hij had koorts en zat duidelijk niet lekker in zijn velletje. Hij viel onrustig (en laat!) in slaap en werd meerdere keren midden in de nacht wakker. Niet van plan om snel weer te gaan slapen ... Joris is normaal een hele goede en makkelijke slaper (net z'n vader), dus het was voor ons ook even doorbijten. Gelukkig krabbelt hij er weer langzaam bovenop. De praatjes komen terug en de nachten worden weer langer. Fijn! 

PS 1: zijn 'net-uit-bed-haar' is toch geweldig? 

PS 2: ik moet écht een project maken van die speen. Iemand nog leuke tips om 'm in de wilgen te hangen?

Linking with Jodi for the 52 Project.

MONO NO AWARE

Dit beeld kwam ik op Pinterest tegen en deed me denken aan een artikel wat ik een paar weken terug op Kinfolk las over het Japanse principe Mono no aware: het begrip dat de mooiste momenten in het leven ontstaan vlak voor het moment ten einde is. Mono no aware gaat over de acceptatie van de vergankelijkheid van het leven. Japanners zien volgens dit concept de schoonheid en diepere betekenis van een levenscyclus. 

Mono no aware leert je als het ware niet te treuren om voorbijgaande zomers, maar laat je onder een boom met bloesems zitten die al haar blaadjes verliest om daar op dat moment ten volste van te genieten en zo de laatste momenten van de zomer te vieren. Mono no aware leert je nú te leven en lief te hebben. Nu te zijn. Nodig vrienden uit, blijf laat op, geniet, dans. Want dit moment, deze kans, dit seizoen zal voorbij gaan. Leef en beleef het zolang het kan.

In deze foto zie ik het vieren van de schoonheid van de natuur en eigenlijk (metaforisch) het leven in al haar facetten. Ik zie hoe mooi het was en daardoor hoe mooi het is. Het zet alles in perspectief. Shot by Billy Kidd. De hele serie bekijk je hier. En het artikel lees je hier. 

~ Mooie week!

The 52 Project: 9/52

Je gelooft me vast niet, na het zien van eerdere portretten, als ik je vertel dat Joris niet echt kan stil zitten. Hij is altijd druk bezig. Ik vraag me heel af en toe weleens af waarom we hem hebben leren lopen, want sinds dat moment lijken zijn voetjes niet meer te hebben stil gestaan. Tegenwoordig heeft hij ook 'klimmen en klauteren' en 'honderduit kletsen' (zodra hij één oog open heeft, staat Joris 'aan') aan zijn portfolio toegevoegd en je zult begrijpen dat we ons geen moment vervelen. 

Oké, misschien overdrijf ik een beetje, want er zijn heus wel wat momenten van rust. Hij kan ook super geconcentreerd bezig zijn. En als je de hele dag full power gaat, word je natuurlijk ook weleens moe. Dát zijn de momenten dat ik meestal mijn camera pak. Die momenten blijven nu eenmaal beter kleven dan zijn race-standje. Gevolg is wel dat er inmiddels best wat passieve en dromerige portretten voorbij zijn gekomen. Té lief natuurlijk (hier spreekt een totaal bevooroordeelde moeder), maar deze kleine nuance leek mij wel op z'n plaats. En note to self: actiefoto's maken! Inspiratie: Charli twirling in her dress. Zo mooi!

Linking with Jodi for the 52 Project.

The 52 Project: 8/52

Hallo! Ik was er eventjes tussenuit. Ik heb een hele leuke baan waarvoor ik al naar meerdere plaatsen in Europa ben geweest. Afgelopen week was dat een hele speciale plek in Barcelona. Een droom (daarover een andere keer meer)! 

Ik vind het heerlijk om te reizen, maar het is ook fijn om na zo'n trip weer gewoon thuis te komen. Dit keer was ik drie dagen weg. Zo lang was ik al een hele tijd niet - sinds de geboorte van Joris - van huis weggeweest.  

En dat was best even wennen. Toen zijn vader vertelde dat Joris een nachtje bij hem in bed wilde slapen omdat hij "z'n mamaatje" zo miste, had ik het best even zwaar. Waarmee het bewijs is geleverd dat ik echt een enorm weekdier ben geworden, ... want wat is nu drie dagen?!

Als ik 'm nu op bed leg, checkt hij voor de zekerheid wel (elke avond) even of ik niet weer met het vliegtuig weg ga :)

Linking with Jodi.

The 52 Project: 6/52

"Together is a wonderful place to be."

Helemaal niet scherp, maar I don't mind, de liefde is zó lief... Linking with Jodi.

The 52 Project: 5/52

* Niet storen a.u.b. *

Als Joris gepoetst en aangekleed is voor een nieuwe dag en mama een laatste poging doet er ook iets van te maken, kijkt hij nog even naar Cars (het was onvermijdelijk). Of zijn nieuwste ontdekking van dit moment: de Troetelbeertjes ... 

Er zijn wel bepaalde rituelen die in acht genomen moeten worden. Benodigdheden: stoel, dekentje (mét sliertjes), hydrofiel doek, speen. Check.

Dan gaat het als volgt: hij kruipt in zijn stoel onder z'n dekentje om eindeloos met die draadjes te frummelen (met hand, maar kan ook met voet), met een hydrofiel doek (graag in drieën gevouwen) om zijn oortje te kriebelen én als sluitstuk zijn speen waar bij voorkeur ook een doek aan geknoopt is. 

Het kan maar duidelijk zijn.

Linking with Jodi.

  

Pinterest Favourites #2: Op de liefde

Toen we even niet keken is februari binnen geslopen. In februari vieren we de liefde. Pinterest Favourites #2 heb ik met liefde voor jou gemaakt. 

1 | 2 | 3 | 4

The 52 Project: 2/52

Oh boy, ik geloof niet dat Joris ooit stil staat. Dat en het feit dat ik eeuwig met mijn instellingen aan het klungelen ben, zorgt ervoor dat ik nog al eens een momentje mis. Én dus heel veel beelden blurry zijn.  

Toen ik dit las "... But guess what? You're going to miss moments. Every day. For as long as you're taking photo's. It's part and parcel of the experience - there's no getting around it." voelde ik mijn kwartje vallen. En weet je wat? In die reeks van beelden stuit ik soms ook zomaar ineens op iets moois. 

Week 2: mijn nieuwsgierige jongetje die standaard zegt "mama, ik wil niet douchen", maar ondertussen uren kan poedelen. 

Later als ik groot ben wil ik ook van deze sprookjesachtige beelden kunnen maken. En kijk deze mooie serie. Nog 50 weken om te oefenen ...

Linking with Jodi.

Project 52: the days are long, but the years are short

Voordat ik instapte heb ik lang getwijfeld of ik dat überhaupt wel moest doen. Is het wel verstandig om foto's van je kindje op het wereld wijde web te delen? Waarop ze wellicht tot in de lengte der dagen blijven staan en je niet goed weet welke reis ze nog meer afleggen? Waar hij ook niet zelf voor kiest, maar wat 'm eigenlijk wordt 'aangedaan'? Door mij. Natuurlijk met instemming van papa. 

Er zijn legio redenen om vooral niet mee te doen aan zoiets als Project 52: een persoonlijk foto-project waarbij je elke week een portret van je kindje maakt en deze online deelt. Laat ik voorop stellen dat ik alle meningen respecteer en heel goed begrijp als jij er voor kiest dat inderdaad niet te doen. Wat mij prikkelde om het tóch te doen was (onder andere) de uitspraak van Gretchen Rubin in haar boek The Happiness Project: "The days are long, but the years are short"

De initiator van Project 52 legt dit als volgt uit: "Indeed, our days of mothering babies and young children can be tiring and messy; a cycle of washing, settling, cleaning and playing. Sometimes they're monotonous and seemingly endless. But then, without so much as a blink, the sleepless nights and mornings at the park are over, and we're sending our children off to school, hesitantly cutting the metaphorical cord once again." 

En zo is het. Met het portretteren van je kindje leg je verschillende momenten vast. Je ziet zijn groei, zijn onschuld, zijn verwondering, zijn jeugd. Bijzondere momenten, maar ook de 'gewone' momenten. Je vangt de tijd in jullie eigen verhaal. Voor mij is het een extra motivatie - of noem het een stok achter de deur - om aan zo'n project als dit mee te doen. Ik sta er bewuster bij stil. 

Op deze manier heb ik een waardevolle reeks herinneringen vastgelegd. En heb ik mijzelf uitgedaagd (geïnspireerd door anderen) om dat steeds beter te doen. Terugkijkend op afgelopen jaar - waarin ik niet eens 52 portretten deelde, maar 'slechts' een stuk of 33 - voel ik ongelofelijke trots en dankbaarheid voor ons kleine, dappere mannetje die zich ontwikkelt tot een geweldige, leergierige, ondeugende en ondernemende peuter. 

Tegelijkertijd voel ik inderdaad ook iets van weemoed. Voor de tijd die zo snel verstrijkt. Als ik naar de foto's kijk, mis ik ook de kleinere versie van Joris. Vanaf het moment dat ik zijn kleine, warme lijfje voor het eerst in mijn armen kreeg. Het lijkt zó lang geleden. Ook in 2015 stap ik daarom weer in. Want als ik naar hem kijk, écht naar 'm kijk, dan staat de tijd even stil.

Bovenin het eerste portret van dit nieuwe jaar. Joris in de speeltuin met rode vingertjes van de kou. Hieronder een kleine selectie van mijn favorieten van 2014. Nieuwsgierig naar de rest? Als je in het zoekvenster rechts '52 Project' ingeeft, zie je ze allemaal. Mooie dag!

I wish all of you ...

Ja 2015, here we go! Ik hoop dat jullie een fijn Oud & Nieuw hadden. Misschien geniet je nu nog wel van een paar heerlijke vrije dagen. Net als ik. Maandag ga ik weer aan de slag. Maar dat is dan. Nu wil ik jullie vooral heel veel goeds wensen voor een mooi nieuw jaar. Aan goede voornemens doe ik niet, maar als ik een wens mag uitspreken dan zou het deze zijn. Tot gauw!

Credit image: thegoodvibe.co

Christmas 2014

Follow my blog with Bloglovin

Boehoeeeee Christmas is over. I hope your days were as merry as ours. We surrounded ourselves with those we hold dear, we ate some (actually too much) delicious food, had some great Christmas presents and lots of laughter. It was magical. Speak soon!  

Linking with Jodi for Project 52. This is 51/52... the end is near.

Has-been-bride

Al ruim 4,5 jaar geleden trouwden mijn lief en ik in het allerleukste theatertje van Rotterdam: Theater Walhalla aan het Deliplein. Ooit de bekendste dansgelegenheid van Katendrecht. Voor de oorlog gingen hier de voetjes nog van de vloer op de tonen van een draaiorgel. Wij vonden er op 12 mei 2010 een intiem, no-nonsense plekje voor ons trouwfeest met een knipoog.Ik denk er vaak met een grote glimlach aan terug en dit weekend helemaal. De weddingplanners van It's a Wedding vroegen mij een blog te schrijven voor hun rubriek Has-been-bride. In deze rubriek delen bruiden hun verhaal ter inspiratie voor aanstaande bruidjes en bruidegommen. Nieuwsgierig naar onze dag? Kijk en lees dan hier. En snuffel vooral verder als je op zoek bent naar een paar leuke en goede weddingplanners.

Project 52 - week 47

Only five more weeks to go for Project 52! And although I made these pictures with my Iphone I suddenly had the urge to share them anyway, despite the poor quality. Normally I'm a bit more selective (one of the reasons I don't post a picture every week). And well, you think you will remember but in fact you don't... Especially these 'every day' moments. For example today, we had a perfect little morning walk in the forest close to our home. Joris loves the forest and I really loved seeing him enjoying himself, wandering around, collecting sticks for his bunnies, playing with the fallen leaves and chatting the whole way (about little people living in trees, lions and tigers). I'm very thankful for these great little moments of happiness.

Linking with Jodi for Project 52. What do you think, would you jump in on this kind of project next year? Love hearing your thoughts. I had (have) a hard time making pictures and posting every week. But when I look back it is such a precious collection...

Project 52 - week 44

Het eerste weekend van november voelde als april. Het was heerlijk. Deze foto's maakte ik zondagochtend bij Villa Augustus. Vanaf binnen zag ik mijn mannen staan en een gevoel van onvoorwaardelijke liefde en trots overviel me zomaar ineens. Gelukkig bedacht ik me ook nog dit moment vast te leggen. 

The first weekend of November felt like April. The weather was so soft and nice. I made these pictures at a lovely Hotel - Restaurant (with stunning garden) called Villa Augustus. When I saw my boys standing there I was suddenly overwhelmed with love. I'm so proud to be part of their tribe. And I'm glad I took these pictures. 

Linking with Jodi for Project 52. 

The Flower Effect

Ik schrik me rot als er een boeket afgeleverd wordt zo groot dat ik twee handen nodig heb om het vast te kunnen houden. Aan het boeket zit een kaartje met de tekst 'For You'. Oh my, zijn ze van Andre? Waarom? Ben ik een belangrijke datum vergeten? Was ik wel zo gezellig de laatste tijd? Zijn ze eigenlijk wel voor mij? Zijn ze niet verkeerd bezorgd? Er schiet van alles door mijn hoofd. Als ik de bezorger er naar vraag, verzekert hij me dat ze echt hier afgeleverd moeten worden. Nieuwsgierig kijkt hij naar het boeket en dan naar mij. De bloemen zijn prachtig. Hij glimlacht en begint een praatje over bloemen en zijn vrouw. 

Tja... zo had het kunnen gaan. De werkelijkheid is dat ik wist dat deze bloemen zouden komen. Ze zijn onderdeel van een activiteit van Mooiwatbloemendoen.nl (je weet wel, mijn overdag baan). Samen met o.a. Basha de Bruijn maakten mijn collagae een prachtige film over het effect wat bloemen op ons hebben. Als je met een bos bloemen loopt kun je rekenen op bewonderende en nieuwsgierige blikken, een praatje, een vrolijke lach of zelfs een arm om je heen. De reacties in de film zijn stuk voor stuk echt. Van echte mensen zoals jij en ik. Alleen Sophie en Paul zijn acteurs.

Hier kun je de film bekijken. 

Ik ben heel benieuwd wat je ervan vindt. Laat je het weten?

Project 52 - week 38

"You are my sun, my moon and all my stars"

Linking with Jodi for Project 52. This is week 38.

Floral Friday: Bloemlezing Zonnebloem

Natuurlijk wordt de koningin onder de zomerbloemen ook in een Bloemlezing geroemd. Deze ode - op basis van de kenmerken van deze zonnige zoenebloem - is speciaal voor jou. Om te delen met je liefste. 

De Bloemlezing is een initiatief van Mooiwatbloemendoen.nl. Het gedicht is van Kim Triesscheijn. Ruth Hengeveld tekende dit keer voor de illustratie. 

Zonnige groet!

This poet is about Sunflowers and only available in Dutch unfortunately. Here you can read some background information about Sunflowers. 

PS: een wat verlate Floral Friday... We genoten van een heerlijk weekendje weg.